همه آسوده می خوابند

و فقط من با دیدن خود در آینه می ترسم

تصویر زن سیاه پوش برای من آشناست

و فقط من در میان کاغذ های این دفتر به دنبال تنهایم می گردم

من بارها و بارها غم انگیز ترین نوای زمین را در خواب لمس کردم

بعد از ان صدای هر روز ساعت پنج

لحظه صورتی شکل گرفت

نقطه سفید در سیاهی چه می درخشد!

راحت سخن گفت

زیبا نگران شدم

و به سادگی گفت: "خانه ی ما گریه می کند"

****************************************

این نوشته مربوط به تقریبا یک سال پیش می باشد . . .!

خالی از سکوت

لحظه ها به دنبالم می دوند

مانند بازی کودکانه

چشم به راه صبح نمان

سیاهی همیشگی شده

فریاد در دسترس توست

سرت را روی بالشت خیس نگذار

بمان و به فردای تکراری بخند

صفحات :